Սպառված Ձևաչափ. «Առավոտ»

Загрузка...

Երկրի առաջին դեմքի եւ մտավորականների (մշակույթի, արվեստի գործիչների) հանդիպումները մշտապես ընթացել են միեւնույն սցենարով: 1993 թվականի աշնանը ես ներկա էի Հայաստանի առաջին նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի եւ մտավորականների հանդիպմանը, որի մասին «Երկիր» թերթը հաջորդ օրը գրել էր հոդված՝ «Նախագահ – մտավորականներ՝ 0:0» վերնագրով:

Այդ պահից առ այսօր առանձնապես ոչ մի բան չի փոխվել: (Թե ինչ էր դրանից առաջ՝ չգիտեմ, բայց ենթադրում եմ, որ «կենտկոմներում» մտավորականները նույն բաներն են խոսել): Նման հանդիպումների երեք հիմնական «թեմաներն» են՝ 1/ քծնանքը, 2/ սեփական նախագծերի համար փող ուզելը, 3/ ուրիշների վրա գործ տալը՝ «ինչու եք թույլ տալիս այս խայտառակությունը» հանդիմանական տոնայնությամբ:

Չանդրադառնալով առաջին երկու «ուղղություններին»` ուզում եմ երկու խոսք ասել «նաչալստվային» դիմելու եւ նրա միջոցով մշակութային խնդիրները լուծելու զուտ խորհրդային սովորությանը: Մշակույթը չպիտի «ղեկավարվի» պետության կողմից, ոչ մի նախագահ, վարչապետ կամ նախարար չպիտի որեւէ բան թույլ տան կամ արգելեն: Կարծում եմ, որ նրանք պիտի զգույշ արտահայտեն իրենց անձնական կարծիքը, որովհետեւ մեր նման երկրում դա կարող է դիտվել որպես հրահանգ. Ֆրանսիայում կամ Գերմանիայում բարձրաստիճան պաշտոնյայի գնահատականը այս կամ ներկայացմանը, կտավին եւ հաղորդաշարին որեւէ «կազմակերպչական» հետեւանք չի ունենա, մեզանում առայժմ կարող է:

Մեր մշակութային գործիչների մտածողությունը շատ նման է խորհրդային հրաշալի կատակերգության՝ «Կառնավալային գիշերը» ֆիլմի գլխավոր հերոս Օգուրցովի մոտեցումներին, որը կարծում էր, թե մշակույթին պետք է «ուղղություն տալ» բյուրոկրատական ցուցումներով՝ եթե դա զավեշտալի էր 1956 թվականին, ապա 2018-ին դա նույնիսկ ծիծաղելի չէ:

Տասնյակ տարիներ այդ մարդկանց մշակութային մտահոգությունը սահմանափակվում է՝ «ախ, այդ ցածրաճաշակ սերիալները» կամ  «ախ, այդ ռաբիզները» բացականչություններով: Մինչդեռ արվեստի իսկական մշակը մտածում է ոչ  թե վատը քննադատելու, այլ իր ուժերի սահմաններում լավը ստեղծելու մասին:

Երբեք չեմ լսել, որ Տիգրան Մանսուրյանը բողոքի սերիալներից կամ ռաբիսներից ընդհանրապես, եւ, առավել եւս տրտնջա դրանց վերաբերյալ երկրի ղեկավարներին: Մի խոսքով, հանդիպման այս ձեւաչափն առանձնապես իմաստալից չէ: Թե որն է ճիշտ ձեւաչափը՝ ես չգիտեմ:

Պարզ է մի բան՝ պետք է մոտ 20 տարով իջեցնել հանդիպման մասնակից «մշակութային գործիչների» տարիքային ցենզը: Թե չէ ստացվում է, որ «գործիչների» մեծ մասը 50 անց մարդիկ են: Լավ է, գոնե նախարարն է երիտասարդ:

Հոդվածը ՝ Aravot.am կայքի

 

Ովքեր են Ստեփանակերտում բողոքի ակցիա իրականացնողները. «նրանցից մեկը Վադիմ Ռաջաբի Գրիգորյան կամ Վադիմ Ռաջաբ օղլի Վելիևն է»

21.02.2020

Բողոքի ակցիա Արցախում․ կան բերման ենթարկվածներ

21.02.2020

«Իմ քայլը»դաշինքից ադրբեջանասեր պատգամավոր Մարիա Կարապետյանը քննարկում է դպրոցներում միասեռականության, սեռափոխության և այլ այլասերումների ու պղծությունների վերաբերյալ դասաժամերի ներմուծման անհրաժեշտության հարցը

17.02.2020

Կեցցե այն Հայաստանը, որտեղ «զինվորը» վերջին սերնդի ամենագնացով, թիկնազորով է պաշտպանում վարձակալած տունը

19.02.2020

Պոմպեոսի հետ Տիգրան Մեծը հանդիպել է պարտվելուց հետո

17.02.2020

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

Загрузка...