«Երեք մարդու կյանք խլեն, կապիկություն անեն ու անունը դնեն «Սասնա ծռե՞ր»»

7-ամյա Մհերը հոր՝ Գագիկի նկարի առջև հաճախ է կագնում: Ձեռքն ընկած ցանկացած լավ բան դնում է նկարի առաջ ու մորը հարցնում՝ ինչո՞ւ հայրիկն այս շաբաթ էլ տուն չեկավ: Մայրը որդու հետ խոսում է քաջ հոր մասին ու խոսք տալիս՝ հենց մի քիչ էլ մեծանա, անպայման կտեսնի հորը: Ու չնայած տղայի մեծանալուն, հայրն այդպես էլ չի գալիս: «Ինչքա՞ն դեռ պետք է մեծանամ, որ հայրիկը գա». միամտորեն հարցնում է փոքրիկը՝ չստանալով իր հարցի իրական պատասխանը:

Ոստիկանության ավագ ենթասպա Գագիկ Աբրահամի Մկրտչյանը հրազենային ծանր վիրավորում էր ստացել հուլիսի 17-ին՝ զինված խմբի կողմից ՊՊԾ գնդի գրավման գիշերը: Այդ օրը նա ծառայության մեջ էր: Հերթապահի օգնական, ավագ ենթասպա Մկրտչյանը վիրավորում էր ստացել որովայնի, կրծքավանդակի, ստորին վերջույթների շրջանում: Վերջինիս կյանքի համար, բժիշկները պայքարեցին շուրջ մեկ ամիս: Ոստիկանի այրին՝ Հասմիկ Ոսկանյանը, ՀայՄեդիա.АМ-ին դեպքի մասին որոշ մանրամասներ պատմեց: Հիշեց, թե ինչպես են հուլիսի 17-ի գիշերը՝ լուսադեմին, Գագիկի ընկերները եկել ու իրեն հիվանդանոց տարել՝ ասելով, թե ամուսինը սայթաքել ընկել է, ձեռքն է կոտրել, սուր ցավեր ունի ու իրեն է ուզում: Իսկ թե իրականում ինչ էր եղել, տիկին Հասմիկը միայն հաջորդ օրն է իմացել:

«Լուրեր են պտտվում, թե ես էքստրասենս եմ, որ քնել արթնացել եմ, հետո նոր եմ հիշել, որ ամուսնուս հետ խոսել եմ ու նա ինձ դեպքից ինչ-որ բաներ է պատմել: Ու այդպես առանց մանրամասներն իմանալու՝ ավել-պակաս խոսում են: Բայց ես հիմա ձեզ մանրամասնորեն կպատմեմ, թե ինչ ենք խոսել ես ու Գագիկը:
Ամուսինս առաջին վիրահատությունից հետո իրեն լավ էր զգում: Ճիշտ է՝ խոսակցականը վատ էր, բայց ես հասկանում էի, թե ինչ էր ասում: (Մենք միայն այդ թեմաներից չէ, որ խոսել ենք իրար հետ): Դրանից հետո մի քանի օր Գագոն լավ էր, ես ինքս մի քանի հարց եմ տվել, պատասխանել է: Գիտեք ոնց՝ կցկտուր էին պատասխանները, բառերը կիսատ էր արտաբերում, բայց իմ ամուսինն էր, բավական երկար ժամանակ իրար հետ ապրել ենք, ու միմյանց արդեն կես հայացքից էլ հասկանում էինք շատ լավ: Ասաց, որ մեծ մեքենայի բախման ձայն են լսել, ու մտածել են, որ ՊՊԾ գնդի մեծ մեքենաներից մեկով ինչ որ մեկը պահեստում վթարի է ենթարկվել: Տղաները գնացել են, ինքը մնացել է հերթապահ մասում: Հետո կրակոցներ է լսել, դուռը փակել է ու օգնություն է կանչել: Հիմա թե հեռախոսո՞վ է օգնություն  կանչել, թե՞ ռացիայով, ես չգիտեմ: Հասել են անցակետին ու պահանջել, որ դուռը բացի: Ասել է՝ չի թույլատրվում, «ուստավով դուռը չեմ բացում». այդպես է ասել: Ես ասացի, որ եթե բացեիր, գոնե չէին կրակի, ասաց, որ չէ, «ուստավով» բացել չի կարելի: Ես այս բառերը, որ օգտագործում եմ, իր բառերն են: Հետո դուռը բացել են, գոռգոռալով ասել են, թե բա «արա ինչի՞ դուռը» չէիր բացում», հետո ինքնաձիգը պահել վրան ու կրակել են: Իր բառերն են. «պահեցին, ցելով խբեցին»: Ես անգամ հարցրել եմ, որ հնարավո՞ր է ներսի կրակողները ոստիկաներ  են եղել: Դե մարդ ես, ոչ ոք չի իմանա, թե այդ պահին իրեն ինչպես կդրսևորի: Ինքը գլխով արեց, ասաց՝ ոչ, ոստիկաններ չէին»:

Զոհված ոստիկանի կինն ասաց, որ առաջին վիրահատությունից հետո Գագիկն իրեն լավ է զգացել, բայց հետո աղիքի մի մասը ծակվել է, սկսել է թարախային արտադրություն գալ, ինչից հետո էլ 2-րդ վիրահատությունն են արել, իսկ արդեն 3-րդ վիրահատության ժամանակ արհեստական շնչառական սարքով է շնչել:

«Ամուսինս մինչև վերջ միայն իմ ձայնին էր արձագանքում: Ոչ ոք չէր հավատում, որ սիրտն այդքան առողջ է… բայց վերջաբանն այդպիսի ողբերգական եղավ: Բժիշկներն ասացին, որ արտասահմանից անգամ աղիքների աշխատանքի կարգավորման համար հատուկ դեղորայք են բերել, բայց դա էլ չօգնեց: Առաջին 2 վիրահատությունից հետո մեծ հույս ունեինք, որ կլավանա, ու ինքն անձամբ իր ոտքով կգնա, կկանգնի դատարանում կպատմի, թե ինչ է եղել: Մինչև վերջ էլ հավատում էի, որ ինքը լավանում է: Առաջին երեք օրերն ինքը խոսել է, նույիսկ կատակներ է արել, պաղպաղակ է ուզել: Բայց 3-րդ վիրահատությունից հետո արդեն տեսնում էի, թե ինչպես է հալվում…»:

Մեր զրուցակցի փոխանցմամբ՝ մարդիկ ասում են նաև,  թե ինչո՞ւ այս ամենի մասին նա չի պատմել դեռ այն օրերին: Գ. Մկրտչյանի մահվան օրը Հ. Ոսկանյանը հարցազրույց է տվել հիվանդանոցում՝ ասելով, որ ամուսինը, գիտակցության չգալով, մահացել է: Եվ այդ ամենն այժմ շահարկելով՝ դարձնում են, թե, իբրև, տիկին Հասմիկը խեղաթյուրում է եղելությունը:

«Հա, ամուսինս գիտակցության չգալով է մահացել, բայց դեպքից 27 օր հետո՝ Աստղիկ ԲԿ-ում: Առաջին հիվանդանոցում՝ Համալսարանական կլինիկայում, ինքը խոսել է ինձ հետ:
Ով ինչ ուզում է թող ասի, ես չեմ ուզում ցածրանալ իրենց մակարդակին ու ասել՝ էքստրասե՞նս եմ, թե՞՝ չէ: Բայց ինչ որ ես ասում եմ, ինչ որ լսեցիք այդ գնդի հետ կապված, ինձ Գագոն է ասել: Ոչ ոքի իրավունքը չէ, թե ես ինչ կասեմ ու ինչ կանեմ: Եվ հետո՝ մինչև գրելն ու դատելը մարդկանց, թող մտածեն ինչ են ասում, որովհետև վերևն Աստված կա»:

Գագիկ Մկրտչյանի մահվան առաջին օրերին տիկին Հասմիկը չի զրուցել այս թեմայով, քանի որ ոչ ոքի նախ չի վստահել, բացի այդ՝ հավես ու տրամադրություն չի ունեցել: Ասում է, որ նրանք մարդասպաններ են, այլանդակներ են, որ կարողացել են հրացանի մի շարժումով խաթարել իրենց ամբողջ կյանքը: Սրտնեղած ու արցունքախառը նշում է նա, որ գոնե ոտքին խփեին, բայց այնպես են վիրավորել մարդուն, որ Հայաստանի բժշկական ամբողջ համակարգը չի կարողացել փրկել կյանքը:

«Գիտեք՝ ինչքան դաժան է 27 օր շարունակ տեսնել, թե կողքիդ հարազատ մարդը ինչպես է մոմի նման հալվում, ու դու գիտես, որ փրկություն չկա: Իմ մեջքը, իմ ամեն ինչն էր նա: Մի օրվա մեջ ամեն ինչ փշրվեց: Ու հիմա որ ինտերնետում կարդում եմ, տեսնում եմ դատավարությունը՝ երգելով, պարելով, ուրախանում են, նկարվում են սիրտս կտոր-կտոր է լինում: Թե ինչի՞ վրա են ուրախանում, որբացած էրեխեքի՞: 3 մարդու կյանք խլեն, կապիկություն անեն ու անունը դնեն «Սասնա ծռե՞ր»: Սասնա ծռերի անունն էլ է ափսոս, աղավաղում են այդ անունը:
Ինչպե՞ս կարող են հայ սպային, հայ ոստիկանին համեմատել թուրք ոստիկանի հետ: Ո՞նց կարող է հասարակ հայ մարդը, որ ապրում է արտասահմանում, առանց տեղյակ լինելու, հայ սպային համեմատի թուրք սպայի հետ: Այդ ամենից հետո ուշքի չեմ գալիս: Ինչպե՞ս կարելի է, ախր դուք ո՞վ եք, ի՞նչ իրավունք ունեք: Դուք ոչ մի բանից տեղյակ չեք…Դուք տեղյա՞կ եք եղել, որ Գագոն տան միակ տղա ժառանգն է եղել, ինչ մեծատառով մարդ է եղել: Ի՞նչ է, որ ոստիկան է, ուրեմն նա մա՞րդ չէ: Ձեզ ո՞վ է թույլ տվել նման արտահայտություններով դիմել մարդկանց, որ ես մինչ օրս տեղս չեմ գտնում»:

Տիկին Հասմիկը խիստ վրդոհվված է համացանցում մի շարք օգտատերերի ագրեսիվ կեցվածքից: Ասում է, որ այն գրառումները, որոնք կարդացել է համացանցում, ահավոր են:

«Հիմա որ կարդում եմ մարդկանց գրած մեկնաբանությունները, կարծիքները, շատ եմ վիրավորվում: Իրենք իրենց կենսագրությունը թող նայեն, նոր անցնեն ուրիշին, նոր ավելորդ բան ասեն: Ինտերնետում գրանցված մարդիկ, եթե որևէ բանից տեղյակ չեք, անտեղի արտահայտություններ մի՛ արեք, որովհետև հարցին կա պատասխան, պատասխանն էլ շատ սուր ու դիպուկ է լինելու:

Մի տարի ասեղի նման անընդհատ ծակում են իրենց արտահայտություններով, մռմռալով, մղկտալով ապրում ենք: Մանավանդ որ տեսնում ենք, որ հերոս են ասում, հերոսացնում են: 4-5 երեխայի են որբացրել, դրանո՞վ են հերոս»:

Մեր զրուցակիցն ասաց նաև, որ ինքը ոչ միայն ամուսնու վրա կրակողի՝ Արմեն Բիլյանի դատավարությանն է սպասում, այլ ՊՊԾ գնդի գրավման հետ կապված բոլոր մասնակիցների:

«Ես հավատում եմ մեր դատական համակարգին, որ արդար դատավարություն կլինի: Հավատում եմ մեր ոստիկանապետին, մեր նախագահին: Հավատում եմ, որ ամեն բան կանեն, որ ոչ ոք անպատժ չի մնա: Թեկուզ այն մարդիկ, որ չնչին մասնակցություն են ունեցել այս ամենին, ոչ մեկին բաց չեն թողնի: Իմ սիրտը մի քիչ կհովանա այն դեպքում, երբ բոլոր նրանք, ովքեր այդտեղ ներկա են եղել, (կապ չունի ինչպես են մասնակցել, ինչ են արել, կապ չունի), բոլորը դատվեն: Ու որ իրենք էլ, ոնց որ Գագիկը չի տեսնում իր երեխայի մեծանալը, չտեսնեն կյանքում: Հուսով եմ, որ այն մարդիկ, ովքեր զենք են բարձրացրել Արթուր Վանոյանի, Յուրա Տեփանոսյանի ու ամուսնուս վրա, իրենք մինչև վերջ նստած կմնան, պետք է դուրս չգան: Եթե մահապատիժ լիներ, երդվում եմ, մահապատիժ էի պահանջելու: Աստված է տվել կյանքը, ու ոչ ոք իրավունք չունի խլելու այն»:

 

ՀայՄեդիա.АМ

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով