«Ծռության» գաղափարական վախճանը

By | 26.05.2017

Այսօր մեկնարկել է Ժիրայր Սեֆիլյանի ու մյուսների դատավարությունը: Մեր խնդիրը չէ իրավական գնահատականներ տալ «Ծռության» պատմության տարբեր դրվագներին, ընթացող և ավարտված նախաքննություններին, այսօր մեկնարկած դատավարությանը: Դրա համար անհրաժեշտ է առնվազն իրավական գիտելիքների առկայություն:

Մյուս կողմից՝ Հայաստանն իրավական երկիր չէ, ու բնավ էլ այս գործընթացի քաղաքական շահառուներն օրենքի գերակայության հարցում հրեշտակներ չեն: Ժիրոյի խումբը ցանկանում էր տապալված տեսնել գործող իշխանություններին՝ հաճախ թքած ունենալով օրենքի վրա: Նույն կերպ, հիմա իշխանությունները հաշվեհարդար են իրականացնելու Սեֆիլյանենց հանդեպ՝ դարձյալ թքած ունենալով իրավունքի վրա:

Այս ամենի մեջ ինձ հետաքրքրում է խնդրի քաղաքական կողմը: Այն, որ Հայաստանի իշխանություններն անորակ ու դեսպոտ են, քրեահեն ու քրեածին՝ հայտնի է դեռ 90-ականների երկրորդ կեսից: Պարզ է նաև, որ նման իշխանությունները մտածում են վերարտադրվելու մասին և, մեծ հաշվով, քաղաքականությունն ու ընտրությունը վերածել են ծիսական, ձևական գործիքի, միջոցառման, որոնց շնորհիվ ընդամենը ժողովրդավարության պատրանք են ստեղծում՝ ամուր կառչած մնալով իրենց աթոռներին:

Այն, որ այս տարիներին ընդդիմությունը չի գտել այս այլանդակության քաղաքական հակաթույնը, խոսում է մեր քաղաքական համակարգի անտաղանդության, պրիմիտիվության մասին: Ամեն ձախողումից հետո ընդդիմության արմատական բևեռը ու հասարակության մի ստվար զանգված ուղղակի կամ անուղղակի ակնարկել են, թե սրանց՝ իշխանությունների դեմ հնարավոր է խոսել միայն իրենց լեզվով, այսինքն՝ զենքի միջոցով: «Ծռության» ծնունդը, նրա գաղափարական սնուցման աղբյուրն իշխանության դեսպոտիզմն ու ընդդիմության անտաղանդությունն է, անարդյունավետ կառավարումն ու իրական քաղաքական այլընտրանքի բացակայությունը:

«Ծռությունն» իրականում քաղաքական պրիմիտիվության կամ ավելի ճիշտ՝ դրա բացակայության դրսևորում է, որովհետև քաղաքականությունը վերանում է այն պահին, երբ թեկուզ ամենալուսավոր գաղափարի համար կրակոց է արձակվում, բռնություն է կիրառվում: Իրերը պետք է կոչել իրենց անուններով.

«Ծռությունն» ահաբեկչության դրսևորում է՝ անկախ այն հանգամանքից, որ իշխանությունները վատն են ու ժողովրդի կողմից մերժելի: Բարեբախտաբար, հասարակության մեծ մասն այս ճշմարտությունն անցած հուլիսին հասկացավ՝ իշխանության նկատմամբ զուսպ անհանդուրժողականություն ցուցաբերելով, բայց նաև չաջակցելով «Ծռությանը», այդ պլատֆորմով գործող ուժերին: Ասում են՝ չկա չարիք, առանց բարիքի: Դրականն այն է, որ մեր ժողովուրդը վերջնականապես հասկացավ՝ զինված ապստամբությունը որևէ դրական հետևանք չի կարող ունենալ, պետք չէ ապավինել փրկության՝ զենքի միջոցով: Վատ է, որ դա հասկացանք զոհերի, ձերբակալությունների միջոցով:

«Ծռությունն» այսօր ոչ թե պայքարի ու հաղթանակի, այլ անազատության ու զրկանքի, խեղճության դրսևորում է: Ու միֆ է նաև այն կարծիքը, թե «Սասնա ծռերի» գործողության շնորհիվ իշխանությունները հարկադրված գնացին բարեփոխումների: Չկա ու չէր կարող լինել նման բան, որովհետև Հայաստանում անցած մեկ տարում որևէ բան չի բարեփոխվել, ու «Ծռությունն» ընդամենը որպես պատրվակ օգտագործվել է Սերժ Սարգսյանի կողմից Հովիկ Աբրահամյանին թոշակի ուղարկելու համար:

Միանգամայն տեղին է հակառակ պնդումը՝ Ժիրոյենց շարժումն ու ՊՊԾ գնդի դեպքը միանգամայն լեգիտիմացրին ուժ կիրառելու իշխանության իրավունքը, որի անուղղակի դրսևորումներից մեկը դարձան խորհրդարանական անաղմուկ ընտրությունները:

 

Նյութը` 1in.am-ի

Друзья переслали мне сегодняшний пост Тиграна Кеосаяна об Армении, Николе и Серже.Армен Ашотян

10.08.2020

«Քոչարյան Անդրանիկի ականջին շշնջացեք, որ շուտով Սերժ Սարգսյանի անմիջական մասնակցությամբ մեր երկրի կիսաբաց լուսամուտը ամբողջությամբ կբացվի…».Արմեն Աշոտյան

09.08.2020

Ավտովթարի հետևանքով մահացել է դերասաններ Արմեն Մարությանի ու Ալլա Վարդանյանի դստեր ընտանիքը

10.08.2020

Աղետի գոտու 1994-96թթ. թալանը ուսումնասիրող փաստահավաք խմբի կողմից հարցեր Անդրանիկ Քոչարյանին. Կարապետ Պողոսյան

10.08.2020

«Արա, դուք գետինը չեք մտնո՞ւմ, դուք չեք ամաչո՞ւմ»․ Արամ Գևորգյանը՝ Հայկ Մարությանի ու Գարիկ Պապոյանի մասին

13.08.2020

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով